درنگ

ابراهیم حسنلو 

به رنگ می کشم ای گل، درنگ هایت را
بخوان به نام قلم بوم، رنگ هایت را
بخوان شهید قدمگاه شوکران باشم
بخوان به شعله سرخی، شرنگ هایت را
مگرکه کعبه عشقی بنا کنی جانا!
بچین به زمزمه نور، سنگ هایت را
تو ماه و پنجره و کوچه و هیاهویی
بریز در نفسم ورد زنگ هایت را
بهشت، منظری ازعشق را به پا کرده ست
و قاب دیگری از شوخ و شنگ هایت را

صدای عشق

خاکسترم طوفانی از فریاد می شد 
در اتفاق دیگری فرهاد می شد 
ققنوس جان من به نام آتشینت 
درآسمان لحظه ها آزاد می شد 
رقصی چنان باعشق اوج رستگاری ست 
دنیای ماهم این چنین آباد می شد 
درمن سرود ی ناب می خواندند تا نور 
درنا کجا شهری دگر ایجاد می شد 
درزندگی شعری به نام عشق بودم 
اندوه؛عنوانی که ازمن یادمی شد